Παρασκευή, 30 Μαρτίου 2012

Τι σημαίνει πιστεύω...


Το να πιστεύω σημαίνει να ξέρω ότι κάθε μέρα είναι μια καινούργια αρχή, σημαίνει πως είμαι σίγουρος ότι γίνονται θαύματα και ότι τα όνειρα βγαίνουν αληθινά.

Πιστεύω και έτσι βλέπω αγγέλους να χορεύουν ανάμεσα στα σύννεφα, τον κατάσπαρτο με αστέρια ουρανό και τη σοφία του ανθρώπου να περιδιαβαίνει πάνω στο φεγγάρι.

Πιστεύω θα πει να ξέρω πόσο αξίζει μια καρδιά που νοιάζεται,

η αθωότητα των παιδικών ματιών και η σοφία ενός ηλικιωμένου χεριού, επειδή μέσα από τα διδάγματα τους μαθαίνω την αγάπη.

Πιστεύω σημαίνει να βρω τη δύναμη και το κουράγιο μέσα μου,

όταν έρθει η ώρα, να μαζέψω τα κομμάτια μου και να αρχίσω ξανά.

Πιστεύω θα πει πως δεν είμαι μόνος μου, πως η ζωή είναι ένα δώρο και πως ήρθε η ώρα να το εκτιμήσω.

Πιστεύω σημαίνει πως όπου να’ ναι θα γίνουν υπέροχα πράγματα

και πως μπορώ να πραγματοποιήσω όλα τα όνειρα και τις ελπίδες μου.

Μονάχα να πιστέψω… Μονάχα να πιστέψω…

Ευχαριστώ πολύ το συγγραφέα Δημήτρη Καραβασίλη





Μάλλον έχω γεννηθεί σε λάθος εποχή!!!

G.J. Lunghi - Acapulco Nights

Τετάρτη, 28 Μαρτίου 2012





Σήμερα η ανάρτηση μυρίζει ...nostalgia... δεν θα πώ πολλά όμως θα σας αφήσω μόνο να απολαύσετε το τραγουδάκι άλλωστε με καλεί εδώ και ώρα ένα σοκολατένιο κέικ και λέω να ενδώσω στο φλέρτ…να έχετε μια όμορφη βραδιά…!!!


Coverdale/Page - Take Me For A Little While

Τρίτη, 27 Μαρτίου 2012

Όλα αυτά που μας πιέζουν...

Αυτή, η αόρατη συχνά δύναμη που νιώθουμε ότι μας «σπρώχνει προς τα κάτω» πιέζοντας μας ψυχικά και συναισθηματικά, μπορεί να εξαφανιστεί κάνοντας λίγη δουλειά με τον εαυτό μας.

Διώξτε τη ρουτίνα

Η ρουτίνα είναι καλύτερη φίλη της πίεσης. Όταν στην καθημερινή ζωή μας επαναλαμβάνονται πράγματα που δε μας ικανοποιούν ή δεν μας γεμίζουν, τότε νιώθουμε εγκλωβισμένοι. Εκτεθείτε λοιπόν σε καινούργια πράγματα και εμπειρίες. Μπορεί να είναι κάτι πολύ μικρό, όπως να αλλάξατε στέκι ή να κλείσετε ραντεβού με τον καλό σας σε ένα μέρος που δεν έχετε πάει ποτέ ξανά. Μόλις η συνηθισμένη πορεία σας αλλάξει, η εγκλωβισμένη ενέργεια και η δημιουργικότητα σας θα αναλάβουν δράση, κάνοντάς σας να νιώσετε πολύ πιο ζωντανή.


Ένας τρόπος προσωπικού διαλογισμού
Δεν χρειάζεται να έχει «ΟΜ» . Πρόκειται για λίγη ώρα μέσα στην ημέρα -που όσο πιεσμένη κι αισθάνεστε από προβλήματα και deadlines- τον αφιερώνεται στον εαυτό σας. Βγείτε μια βόλτα, καθίστε ακούγοντας μουσική ή ασχοληθείτε με το αγαπημένο σας χόμπι. Με λίγα λόγια… give peace a chance !


Διαχειριστείτε σωστά τη σχέση σας με τον υπολογιστή.
Ο μεγάλος κίνδυνος με το laptop που συχνά γίνεται προέκταση του εαυτού μας, είναι ότι καμιά φορά καταναλώνει πολύ περισσότερο ελεύθερο χρόνο απ΄ότι θα έπρεπε. Βάλτε ένα όριο στον καθημερινό χρόνο που περνάτε στον υπολογιστή (ανεξάρτητα από τη δουλειά) και καθίστε όσο χρειάζεται για να ενημερωθείτε ή να κάνετε αυτό που πρέπει.


Είστε multi-tasker;
Ξανασκεφτείτε το! To είστε πολυπράγμον είναι καλό. Το να βάζετε όμως τον εαυτό σας σε μια διαδικασία να κάνει πολλά πράγματα ταυτόχρονα είναι λάθος γιατί αυξάνετε τα επίπεδα ψυχολογικής πίεσης. Έρευνες έχουν δείξει, ότι η αρετή του multitasking που είναι τόσο πολύ αναγνωρισμένη στο επαγγελματικό στίβο, έχει τελικά αρνητικά αποτελέσματα. Όταν δηλαδή δεν είστε 80% συγκεντρωμένες σε ένα θέμα οι τίποτα στην ουσία δεν τελειώνει στην ώρα του και ο όγκος δουλειάς διογκώνεται προκαλώντας στρες. Επιπλέον δεν αντλείτε την απαιτούμενη ευχαρίστηση από αυτό που κάνετε.


Επενδύστε στη δημιουργικότητα
Δεν χρειάζεται να είστε καλλιτέχνης αλλά να έχετε φαντασία. Η φαντασία και η δημιουργικότητα σβήνουν την ένταση που δημιουργεί η πίεση. Ξεκινήστε από τα απλά: φτιάξτε ένα δώρο για ένα φίλο από τα χεράκια σας. Μαγειρέψτε ή φτιάξτε μια δική σας απλή συνταγή. Διακοσμήστε το χώρο σας βάζοντας τη δική σας πινελιά.

Tέλος, σκεφτείτε απλά και ψύχραιμα. Η απλότητα είναι ασπιρίνη σε περιόδους πίεσης.

Διαβάστε ακόμα:

Kάντε ειρήνη με τον εαυτό σας

Κυριακή, 25 Μαρτίου 2012

Αντρέα Καμιλλέρι - Η ηλικία της αβεβαιότητας

Ο Αντρέα Καμιλλέρι (ιταλικά: Andrea Calogero Camilleri), γεννημένος στη Σικελία στις 6 Σεπτεμβρίου 1925, είναι Ιταλός συγγραφέας, σκηνοθέτης και σεναριογράφος. Είναι ιδιαίτερα γνωστός για τα αστυνομικά διηγήματά του με κεντρικό ήρωα τον αστυνόμο Μονταλμπάνο.


Όταν ο μεγαλύτερος εχθρός γίνεται ο εαυτός σου…

Το αστυνομικό μυθιστόρημα άνθισε πολύ την τελευταία δεκαετία και έχει βρει πολλούς οπαδούς – αναγνώστες σε ολόκληρο τον κόσμο, καθώς κερδίζει ολοένα και μεγαλύτερο κοινό. Ιδιαίτερα μετά την επιτυχία του Νταν Μπράουν, πολλοί συγγραφείς έχουν στραφεί στο συγκεκριμένο είδος και με αρκετά καλά αποτελέσματα και ακόμα μεγαλύτερες πωλήσεις.

Όμως ο επιθεωρητής Μονταλμπάνο, ο ήρωας του Αντρέα Καμιλλέρι, διαφέρει κατά πολύ από τους συνήθεις χαρακτήρες που αναζητούν το μίτο στο λαβύρινθο των σκοτεινών υποθέσεων. Ένας ήρωας διαφορετικός και μια υπόθεση που πάντοτε συναρπάζει.

Πηγαίνοντας μια βροχερή ημέρα με το αυτοκίνητο στο τμήμα, ο επιθεωρητής Μονταλμπάνο συναντά μια κοπέλα που έχει πρόβλημα με το αυτοκίνητό της. Την παίρνει μαζί του, μιλάνε, τρώνε παρέα και εκείνη ισχυρίζεται ότι περιμένει το κότερο της θείας της να δέσει στο λιμάνι. Αργότερα ειδοποιούν τον επιθεωρητή να κατέβει στην προβλήτα γιατί το αναμενόμενο κότερο βρήκε μια βάρκα στα ανοιχτά με ένα πτώμα μέσα. Όμως η ιδιοκτήτρια στο άκουσμα ότι η ανιψιά της την περιμένει ταράζεται, γεγονός που κινεί τις υποψίες του επιθεωρητή. Ζητά από τους επιβαίνοντες στο σκάφος να μη φύγουν μέχρι να διαλευκανθεί η υπόθεση. Και η ανιψιά έχει γίνει άφαντη.

Τις έρευνες θα συνδράμει και μια νεαρή αξιωματικός του λιμενικού, που παρασύρει τον επιθεωρητή σ’ έναν κυκεώνα σκέψεων και συναισθημάτων, ενώ παράλληλα ο Μονταλμπάνο βομβαρδίζεται από τηλεφωνήματα των ανωτέρων του που του ζητούν να ασχοληθεί και με τη γραφειοκρατία, καθώς εκείνος βρίσκει τρόπους κάθε φορά να την αποφεύγει. Όσο προχωράει στην αναζήτηση της ταυτότητας του δολοφόνου, τόσο βυθίζεται σε μια δίνη καταστάσεων, προσώπων και εσωτερικών συγκρούσεων, ενώ περίεργα γεγονότα λαμβάνουν χώρα σ’ ένα σκηνικό που κανείς δεν είναι τόσο αθώος όσο δείχνει.

Το βιβλίο του Αντρέα Καμιλλέρι είναι εξαιρετικό από κάθε άποψη. Συνδυάζει άριστα την αστυνομική πλοκή με το λογοτεχνικό ύφος, την καταβύθιση στα ενδότερα της ανθρώπινης ψυχής με την ανάγκη για επαφή και αμφίδρομο συναισθηματισμό. Με μια υπόθεση που αποτυπώνεται με εξαιρετική μαεστρία, ο συγγραφέας κινεί τους χαρακτήρες με προσεκτικές και μεθοδευμένες κινήσεις, σαν μαριονέτες, επενδύοντας το σκηνικό με ιδιαίτερες και απόλυτα ρεαλιστικές εικόνες. Η γλώσσα είναι απλή, σαν να σου εξιστορεί κάποιος την ίδια στιγμή της ανάγνωσης την εξέλιξη της ιστορίας. Το θετικότερο στοιχείο του κειμένου είναι ακριβώς ο συνδυασμός της αστυνομικής πλοκής με το λογοτεχνικό ύφος, γεγονός που αναδεικνύει το συγγραφικό ταλέντο του Αντρέα Καμιλλέρι.

Πρόκειται για ένα βιβλίο που βασίζεται περισσότερο στην ανάπτυξη των χαρακτήρων και δη του κεντρικού ήρωα και λιγότερο στην πολυπλοκότητα του μυστηρίου, κάτι που το καθιστά ιδιαίτερο, ξεχωριστό, ώστε να μην μπορείς να το αφήσεις από τα χέρια σου.

Πέμπτη, 15 Μαρτίου 2012

Στο ακρογιάλι της ουτοπίας

Έχω γνωρίσει στη ζωή μου αρκετούς ανθρώπους , που έψαχναν απεγνωσμένα την ελευθερία της ψυχής τους.Πέρασαν βουνά, θάλασσες και ποτάμια , μοναχικοί καβαλάρηδες πάντα, εραστές μιας χίμαιρας που την είχαν βαφτίσει ελευθερία.
Αυτού του είδους οι άνθρωποι μοιάζει να ψάχνουν τελικά την παγίδα τους.
Μοιάζει να ψάχνουν κάπου να αιχμαλωτιστούν.
Κάπου να χαρίσουν , κάπου να πετάξουν την ελευθερία που ήδη κουβαλάνε μέσα τους , χωρίς οι ίδιοι να το ξέρουν.
Μερικοί, μπαίνουν σε ναρκοπέδια και χάνονται.
Άλλοι βρίσκουν την μεγάλη παγίδα και παγιδεύονται.
Ολότελα.Για πάντα.
Μόνο που δεν παραδέχονται ποτέ , πως εκεί που έφθασαν , είναι παγίδα.
Της δίνουν άλλη ονομασία.
Χρέος ας πούμε.Θυσία.Αποστολή.
Έτσι για να μπορούνε δηλαδή , άμα λάχει , να φοράνε το καπελάκι τους στραβά.

Απο το βιβλίο της Αλκυόνης Παπαδάκη <<Στο ακρογιάλι της ουτοπίας>>.

Παρασκευή, 9 Μαρτίου 2012

Το μίσος του Έλληνα για τον Έλληνα

Γιατί δεν μπορούμε να διαχειριστούμε τη μικρή, ευλογημένη μας χώρα και πτωχεύουμε, εξευτελιζόμαστε και τρωγόμαστε μεταξύ μας ανώφελα κι επώδυνα; Ο Θοδωρής Γεωργακόπουλος απαντάει.

Από τον Θοδωρή Γεωργακόπουλο

(Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο Nitro – www.georgakopoulos.org)


Το ερώτημα είναι το εξής: Πώς καταντήσαμε έτσι; Γιατί φτάσαμε στο χείλος του γκρεμού, κρεμασμένοι, αιωρούμενοι, με ένα, ένα τα δαχτυλάκια να γλιστράνε και την πτώση να μοιάζει αναπόφευκτη, θέμα χρόνου; Ναι, φταίνε οι σπατάλες και οι δημόσιοι υπάλληλοι και οι συνδικαλιστές και οι πολιτικοί και η ανικανότητά μας στα θέματα τα οικονομικά και η διαφθορά κι όλα αυτά αλλά δεν μπορεί, πρέπει να υπάρχει και κάποια βαθύτερη αιτία, κάτι στο DNA μας, κάποιο θεμελιώδες πρόβλημα που μας έχει φέρει σ’ αυτή την κατάσταση. Δεν είμαστε ηλίθιοι. Δεν είμαστε χειρότεροι από τους άλλους. Οπότε, γιατί εμείς δεν μπορούμε να διαχειριστούμε τη μικρή, ευλογημένη μας χώρα και πτωχεύουμε και εξευτελιζόμαστε και τρωγόμαστε μεταξύ μας ανώφελα κι επώδυνα, και οι άλλοι όχι; Κάτι πρέπει να φταίει.

Έπειτα από μήνες σκέψης, γραψίματος και κουβέντας, νομίζω ότι έχω καταλάβει τι φταίει: Είναι το μίσος. Η θεωρία που εισηγούμαι είναι η εξής: Οι Έλληνες μισιούνται μεταξύ τους. Δεν είναι φτιαγμένοι να ζουν με άλλους Έλληνες. Δε θέλουν. Δε γουστάρουν. Σαν ομώνυμοι μαγνητικοί πόλοι, απωθούνται. Από την ίδρυση του ελληνικού κράτους κι ύστερα (ίσως και προηγουμένως – δηλαδή σχεδόν σίγουρα και προηγουμένως), ποτέ δε συγκρότησαν μια συμπαγή κοινωνία ανθρώπων που ζουν μαζί και υπακούν στους ίδιους κανόνες, με στόχο τη συλλογική εξέλιξη και την πρόοδο. Η «ελληνική κοινωνία» δεν είναι μια συμπαγής οντότητα – ποτέ δεν ήταν.

Είμαστε άτομα που ζουν στον ίδιο χώρο, όχι συμπολίτες ή σύντροφοι. Γι’ αυτό βλέπεις τους συναδέλφους σου, όπου κι αν είσαι, που δεν μπορούν να πουν μια καλή κουβέντα ο ένας για τον άλλον, τις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ που αλληλομισιούνται, το ΠΑΜΕ που παρελαύνει χώρια και τον κραυγαλέο εγωισμό κάθε πολίτη ξεχωριστά που αναγνωρίζει ως συμφέρον του μόνο το αυστηρά προσωπικό. Είναι ενδιαφέρον το πώς εκφράζεται αυτό το μίσος στις καθημερινές σχέσεις. Ο Αμερικανός δημοσιογράφος Μάικλ Λιούις, στο άρθρο που είχε γράψει για το σκάνδαλο του Βατοπεδίου στο περιοδικό Vanity Fair, είχε αποκαλέσει την κατάσταση στην οποία βρίσκεται η ελληνική κοινωνία «ηθική κατάρρευση». Η άποψή του δεν απέχει πολύ από την αλήθεια.

Aν παρατηρούσαμε τις συμπεριφορές και τις απόψεις των Ελλήνων όπως εκφράζονται σε δημόσια ή ιδιωτικά forums, θα βγάζαμε εύκολα το συμπέρασμα – και ακόμα πιο εύκολα τώρα που οι καιροί είναι πιο δύσκολοι και τα νεύρα τεντωμένα: Οτιδήποτε κι αν γίνει, με οτιδήποτε κι αν ασχοληθεί, για πρώτο του καταφύγιο ο Έλληνας έχει την γκρίνια, το κράξιμο, την αντίδραση και τη χολή. Από την επίθεση ευαισθητοποιημένων τραμπούκων στο νομπελίστα Τζέιμς Γουότσον στην Πάτρα μέχρι τη λοιδορία προς τους Atenistas, κι από την επίθεση ακροδεξιών μέσω Facebook στον Πέτρο Τατσόπουλο για το 1821 μέχρι την επίθεση αριστερών σε όποιον τόλμησε να αμφισβητήσει το δόγμα του Debtocracy, τα παραδείγματα είναι άφθονα και είναι καθημερινά. Πουθενά διάλογος, παντού επιθέσεις. Οτιδήποτε συμβαίνει και γίνεται αντικείμενο κουβέντας προσελκύει χολή και μίσος, όχι απόψεις και γνώμες.

Ταυτιζόμαστε μόνο με τον αρνητισμό, την καταγγελία, την καταστροφολογία και την οργή. Δεν είναι ταξικό το θέμα, ούτε έχει να κάνει με το μορφωτικό επίπεδο: Το ελληνικό μίσος υπάρχει παντού, μεταδίδεται σε όλους σαν ιός και συσσωρεύεται μέσα μας σαν ραδιενέργεια. Και καταλήγουμε κανένας να μη σέβεται τον άλλο σε κανένα επίπεδο (προσωπικό, επαγγελματικό) κι ο κάθε Έλληνας ξεχωριστά – καθώς είναι έτσι μεγαλωμένος από τη μαμά του– να πιστεύει ακράδαντα ότι κατέχει την απόλυτη αλήθεια. Ίσως γι’ αυτό εμείς οι Έλληνες μιλάμε όλοι ταυτόχρονα: Μας είναι εντελώς αδύνατο να ακούσουμε οποιαδήποτε φωνή εκτός από τη δική μας. Είμαστε ένας λαός γεμάτος τρολ. Και η έκφραση του μίσους μας προς αλλήλους δεν είναι μόνο ενεργητική, δεν έρχεται στην επιφάνεια μόνο κάθε φορά που γίνεται κάτι και σπεύδουμε να κράξουμε, να καταγγείλουμε ή να βρίσουμε -είναι και παθητική.

Η ανοχή μας προς οτιδήποτε κακό συμβαίνει ενάντια στο κοινωνικό σύνολο δείχνει την περιφρόνησή μας προς το κοινωνικό σύνολο. Αν κάποιος επιτεθεί σε εμάς ή σε αυτό που πιστεύουμε, γινόμαστε Έλληνες (πώς λέμε «γινόμαστε Τούρκοι;» – αλλά χειρότερο). Αν κάποιος επιτεθεί όμως σε περιουσίες ή αθώους ανθρώπους ή το κράτος, ανασηκώνουμε τους ώμους και κάνουμε «τσκ τσκ» και «κοίτα να δεις, ρε παιδί μου», και μετά το ξεχνάμε, αδιαφορούμε, το αφήνουμε να επαναλαμβάνεται στο διηνεκές για δεκαετίες, γιατί στην πραγματικότητα μισούμε και τους άλλους ανθρώπους και μισούμε και το κράτος, και δε μας νοιάζει τι ζημιά τους προκαλούν οι διαρκείς επιθέσεις. Θεωρούμε ότι η κοινωνία μας δεν είναι κάτι αρκετά σημαντικό για να την υπερασπίσουμε. Ότι δεν αξίζει τον κόπο. Όπως καταλαβαίνεις, αυτή η διάγνωση είναι πάρα πολύ ανησυχητική. Έχουμε πρόβλημα. Και το πρόβλημα που έχουμε είναι βαθύ και περίπλοκο.

Δεν αρκεί να κάνουμε όλοι μαζί anger management για να μας φύγει. Γιατί δεν είναι ότι δεν μπορούμε να ζήσουμε σε μια κοινωνία: Έλληνες που πάνε στο εξωτερικό (όχι όλοι, αλλά πολλοί) μια χαρά προσαρμόζονται στις ανάγκες και υπακούν σε κανόνες και νόμους θεσπισμένους από ξένους, τους οποίους ακολουθούν στην αρχή από κόμπλεξ κατωτερότητας, αργότερα επειδή καταλαβαίνουν πώς λειτουργεί σωστά μια κοινωνία και, εντέλει, γίνονται σιγά, σιγά λιγουλάκι ξένοι. Με τους άλλους Έλληνες υπάρχει το πρόβλημα. Απ’ ό,τι φαίνεται μπορούμε να ζήσουμε μαζί με άλλους ανθρώπους, φτάνει να μην είναι Έλληνες. Και μ’ αυτά και μ’ αυτά έχουμε φτάσει ως χώρα και ως σύνολο μεμονωμένων ατόμων που μισιούνται σε στάδιο τελικό, σε κατάσταση ακραία -είμαστε λίγο πριν από το τέλος κι απλώς δεν μπορούμε να διανοηθούμε τι είναι αυτό το «τέλος», τι σημαίνει, πώς θα είναι.

Το μόνο σίγουρο είναι ότι από τα Τάρταρα στα οποία είμαστε χωμένοι δε θα μπορέσουμε να βγούμε μόνο με οικονομική ανάπτυξη, καταπολέμηση της φοροδιαφυγής, απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων ή ό,τι άλλο ζητάει η Τρόικα, χρειάζεται κάτι πολύ πιο σημαντικό, βαθύ και πρωτογενές για να μπορέσουμε με κάποιον τρόπο να ορθοποδήσουμε και να γίνουμε κάποτε κι εμείς μια κοινωνία ανθρώπων. Χρειάζεται και λίγη αγάπη.

Τρίτη, 6 Μαρτίου 2012

Η σιωπή καμιά φορά λέει βαριές κουβέντες...

Kαιρός φέρνει τα λάχανα…….καιρός τα παραπούλια….λέει μια γνωστή παροιμία …και δεν μπορώ να μην συμφωνήσω…Χμμμμ!!Ναι!!! ας μην σας μπερδεύω όμως ….. .Περίεργα ξεκίνησα όντως….

Υπάρχει κάτι που στοιχειώνει τις σκέψεις μου…

Τελικά όλα αλλάζουν…..???

Τι γίνεται όταν ακόμη και οι πιο σταθερές αξίες δεν ήταν τελικά και τόσο σταθερές??

Όταν χάνεται η πίστη ακόμη και σε κάποια σταθερά πράγματα …??!!!

Ο αιώνιος φίλος που θα ήταν πάντα εκεί για εσένα …ξαφνικά ξεχνάει να είναι..!!!

Ο αιώνια ορκισμένος εργένης φίλος σου!!… παντρεύεται ..!!!

Ο φίλος σου που δήλωνε αιώνια άθεος τελικά δεν είναι και τόσο άθεος ...και κατά ένα περίεργο τρόπο το ανακαλύπτει ξαφνικά όταν αρχίζουν οι αναταράξεις στο αεροπλάνο …!!!

και δεν ξέρεις αν πρέπει να γελάσεις ή να κλάψεις….!!!

Και φυσικά όλοι έχουν μια καλή δικαιολογία για όλα αυτά…επικαλούμενοι φράσεις του τύπου ..πως τάχα η ζωή είναι απρόβλεπτη και ..πως άσε τη ζωή να σε πάει….γιατί πρέπει να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα και συλλογίζεσαι για μια ακόμη φορά πως τελικά συχνά < οι περισσότεροι άνθρωποι επιδιώκουν με περισσή επιμέλεια τη δυστυχία τους,κάνουν - ασυναίσθητα - ότι μπορούν για να δυστυχήσουν (πολλές φορές στο όνομα της ευτυχίας) και τελικά τα καταφέρνουν περίφημα...και μετά παραπονιούνται...>> ….και θές να πείς τόσα πολλά…

δεν το κάνεις όμως το θεωρείς μάταιο!!! Και απλά μένεις στη σιωπή ...Ξέρεις όμως πολύ καλά πώς ….<<η σιωπή καμιά φορά λέει βαριές κουβέντες>>….

Τ.Κ





Είναι στιγμές που θα ήταν λάθος να πείς όχι
και είναι στιγμές που θα κλάψεις για το ναι που τόλμησες να πείς...



IMANY Slow Down

Σκόρπιες σκέψεις...

-Το πιο σοφό που έμαθα είναι αυτή η κεντημένη φράση στις παλιές μπάντες. «Και αυτό θα περάσει».


Και, γύρω, γύρω, πουλιά και λουλούδια…

-Φόρτωσες την ψυχή σου με τόσα πολλά! Με τόσα παράταιρα… Κουβάλα την τώρα μπαταρισμένη και μη μιλάς.

-Έχω ανάγκη να δω τα πράγματα γύρω μου με το χρώμα και το σχήμα τους. Χωρίς εσένα δεν τα καταφέρνω.

-Τι σου είναι αυτοί οι μεταμοντέρνοι επαναστάτες, τέλος πάντων! Επαναστατούν πάντοτε και μόνο, εκ του ασφαλούς.

-Έκλεισες τα πορτοπαράθυρα της ψυχής σου, τοποθέτησες κλειδαριές ασφαλείας, δαγκάνες… Αερόσακους έβαλες; Χα! Με το ένζυμο της μούχλας σκέφτηκες τι θα κάνεις;

-Έχω περάσει προ πολλού απέναντι. Στην άλλη όχθη. Πέρασμα δύσκολο, μωρό μου. Είπα εκατό φορές πως θα πνιγώ. Γι’ αυτό με βλέπεις μουσκεμένη ως το κόκαλο. Εσύ στέκεσαι ακόμη στην άκρη κι ούτε τα παπούτσια σου δεν έχεις λύσει.

-Φυλάξου από κείνους που σκοτώνουν κύκνους, τη νύχτα, για να στολίζονται με τα φτερά τους την ημέρα.

- Πότε να’ ρχόμουν να σε βρω; Όλη μου τη ζωή την πέρασα σαν ναυαγός. Το μόνο που προσπαθούσα να κερδίσω πάντα, ήταν μια σανίδα για να μην πνιγώ. Πότε να’ ρχομουν να σε βρω;


Φράσεις από «Το τετράδιο της Αλκυόνης» από τη συγγραφέα Αλκυόνη Παπαδάκη.

Τελικά είστε μαζί ?

Νέα σχέση, χαράς ευαγγέλια. Εάν όμως περάσουν πέντε δευτερόλεπτα και δεν μπορείτε να απαντήσετε στην παραπάνω ερώτηση, τότε κάτι δεν πάει καλά.

Είμαστε μαζί; Να τον πάρω να με βοηθήσει με τη μετακόμιση ή θα το πάρει αλλιώς; Να βγω με τον Χ; Eίναι ο φίλος μου; Εάν είναι τότε γιατί ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ ;

Εάν οι παραπάνω προβληματισμοί επιμένουν παρόλο που το χρονικό όριο που είχατε θέσει στον εαυτό σας (ελάτε τώρα, όλες το κάνουμε αυτό) όπου θα αφήνατε την κατάσταση στο χαλαρό, τότε έχετε πέσει σε ξέρα.

Ο παραπάνω ναυτικός όρος έχει να κάνει με το καράβι που όταν πέσει σε ξέρα (ρηχό σημείο μέσα στην θάλασσα) τραυματίζετε και η πλεύση είναι πλέον αδύνατη. Γρήγορα το SOS γιατί βουλιάζουμε!

Εδώ υπάρχουν δύο δρόμοι α. ενδιαφέρεστε πολύ για τον τύπο. Σε αυτή την περίπτωση αρχίζετε να μιλάτε ποιο ανοιχτά (όχι πολύ ανοιχτά) για τη μορφή σχέσης που θέλετε και οι δύο να δημιουργήσετε σε αυτή τη φάση της ζωής σας. Εάν αντιλαμβάνεται ότι έτσι όπως το πάει η βάρκα θα βάλει νερά τότε σύντομα θα αλλάξει. Εάν όχι, Houston έχουμε πρόβλημα. A, ;έχετε και το β. μπορείτε άντα να ζήσετε και χωρίς αυτόν. Αυτό το μεγάλο διάστημα της γκρίζας ζώνης μάλλον σας απέδειξε ότι δεν ταιριάζετε (μετάφραση από Ελληνικά σε Ελληνικά: έχασε!)

Η νέα μορφή νεύρωσης στις σχέσεις φέρνει αυτό το παλιό καλό κλισέ «ελεύθερη σχέση» όλο και περισσότερο στη μόδα. Το ακούς όλο και πιο συχνά δύο άνθρωποι να μπαίνουν σε αυτή την σε ορισμένες περιπτώσεις ανώφελη, μεσοβέζικη διαδικασία του να είναι και να μην είναι ζευγάρι με το πρόσχημα του γεμάτου προγράμματος και των καθημερινών προβλημάτων.

Μην τσιμπάτε, προβλήματα πάντα θα υπάρχουν. Καλή η ελευθερία ειδικά τον πρώτο καιρό, αλλά και οι συχνές ανάσες ελευθερίας σε μία ερωτική σχέση καθ’ όλη τη διάρκειά της. Αλίμονο αν αφήσετε στην άκρη αυτό που είστε για μπείτε 100% ο ένας στα ρούχα κάποιου άλλου.
Το άλλο άκρο όμως δεν θα σας πάει πουθενά.

Το είμαστε-δεν είμαστε όταν τραβάει εις μάκρος φέρνει μόνο γκρίνια και απογοήτευση ειδικά για εκείνον που είναι τέλος πάντων αποφασισμένος «να είναι» σε αυτή τη σχέση. Επιπλέον, ψυχολογικά, αποτελεί τροχοπέδη στην εύρεση ενός συντρόφου που θα σας θέλει ολόκληρη και όχι μισή.

Πέμπτη, 1 Μαρτίου 2012

Κάθε φορά που ακούω το Star των Reammon θέλω να πατάω για κάποιο λόγο το repeat. Σήμερα το άκουσα και το μοιράζομαι μαζί σας.


You’re my star, shining on me now
Love grow us apart
For me, for you
You are my shining star
My star
Love grow us apart
For me, for you
You are my shining star

Reamonn Star (Live) - Unplugged Zermatt 2008 HQ