Το αριστούργημα που δεν φιλοτεχνήθηκε ποτέ

Στο ατελιέ. Ο Lucian Freud πέρασε πάνω από έξι δεκαετίες της ζωής του ζωγραφίζοντας (φωτογραφία αγνώστου χρονολογίας)

Πέθαναν με διαφορά λίγων ημερών στο Λονδίνο , εκείνος στα 88 του χρόνια ,έχοντας ζήσει μια ζωή γεμάτη πάθος και δημιουργία κι εκείνη μόλις στα 27, ανήμπορη (ή ίσως και απρόθυμη) να σηκώσει το βάρος της ίδιας της υπαρξής της, νικημένη από τις εξαρτήσεις.

Εκείνος άφησε κληρονομιά εκατοντάδες έργα ,διαπεραστικά,αποκαλυπτικά πορτρέτα στην πλειονότητα τους.Έμεινε στην ιστορία ως ο κορυφαίος ζωγράφος της γενιάς του , ικανός να βλέπει πίσω από την ανθρώπινη μορφή, μέχρι τα βάθη της ψυχής.Εκείνη κατέθεσε τη δική της κατατρεγμένη από δαίμονες ψυχή σε περίπου 30 λεπτά ποπ μουσικής.Τόσο διαρκεί το άλμπουμ <>>που θεωρείται το αριστούργημα της.

Ο δικός του ιδιωτικός βίος- οι παράφοροι έρωτες ,οι θυελλώδεις σχέσεις ,οι χωρισμοί , οι συγκρούσεις , τα δράματα - απέκτησε διαστάσεις μυθικές και δημοσιοποιήθηκε σε μικρές δόσεις.Κάποιες αφηγήσεις ,σποραδικές αποκαλύψεις, ελάχιστες ασπρόμαυρες φωτογραφίες.

Εκείνη ,πάλι, δεν είχε ιδιωτικό βίο.Ή δεν μπήκε ποτέ στον κόπο να τον διαφυλάξει -μαζί και την αξιοπρέπεια της - από τα αδίστακτα και αδηφάγα <<λαγωνικά>> της αμφιλεγόμενης ενημέρωσης.Την κατασπάραξαν.

Και οι δύο απεχθάνονταν τις κοινωνικές συμβάσεις,τους κανόνες,τις ασφαλείς επιλογές.Παρότι η επιτυχία τους είναι μετρήσιμη- ποσά ρεκόρ στις δημοπρασίες έργων του, πωλήσεις εκατομμυρίων για τους δίσκους της - και η φήμη τους παγκόσμια ,παρέμειναν στην σκοτεινή πλευρά της τέχνης , εκεί όπου συνήθως γεννιούνται τα μεγαλύτερα αριστουργήματα.

Ο Lucian Freud και η Amy Winehouse ήταν απλώς γνωστοί ,διάβασα κάπου.Αναρωτιέται κανείς τι θα συνέβαινε εάν συμφωνούσαν να περάσουν μαζί δύο με τρείς χιλιάδες ώρες στο ατελιέ του- τόσες χρειάστηκε για να ολοκληρώσει τα πιο δύσκολα έργα του κι εκείνη του έδινε την ευκαιρία να δει και να αποτυπώσει στον καμβά τα αληθινά χρώματα της ψυχής της.Ισως, εκεί που ταξίδεψαν , να της έχει ήδη ζητήσει να του ποζάρει...

Capri , ΙΤΑΛΙΑ

Το αστέρι του Κόλπου της Νάπολι

«Εδώ η ζωή δεν είναι πραγματική. Είναι μια όπερα. Εδώ οι άνθρωποι δεν σκέφτονται, τραγουδούν». Επιστρατεύοντας τη λυρική του διάθεση ο Μαξίμ Γκόρκι περιέγραψε τη ζωή στο πιο διάσημο ίσως νησί της Μεσογείου: το Κάπρι. Η ονειρική, εξωπραγματική ατμόσφαιρα του Κάπρι είναι αυτή που γοήτευσε και γοητεύει τους επισκέπτες του νησιού. Το πιο ονομαστό από τα νησιά του Κόλπου της Νάπολι θυμίζει σκηνικό άλλης εποχής: ρωμαϊκές επαύλεις, αγάλματα, λουτρά, εκκλησίες και κτίσματα μεταγενέστερα, κρεμαστές σκάλες που διατρέχουν τις βραχώδεις πλευρές του νησιού και καταλήγουν στη θάλασσα. Με φόντο μια βλάστηση μεσογειακή, οργιώδη και πολύχρωμη.

Τα τελευταία χρόνια το Κάπρι δεν μονοπωλεί όπως άλλοτε το ενδιαφέρον των περιηγητών ούτε των συντακτών των ταξιδιωτικών εντύπων. Τη δεκαετία του 1960 το Κάπρι επελέγη για να γυριστούν ταινίες όπως η «Περιφρόνηση» του Ζαν Λυκ Γκοντάρ και ο «Ανεμοδαρμένος λόφος» του Τζόζεφ Λόουζι και έτσι έγινε κομμάτι της κινηματογραφικής μυθολογίας. Σήμερα αυτή την «ακρότομο και ορεινή νήσο», όπως την περιγράφουν τα παλαιά λεξικά, προτιμούν οι εύποροι Βορειοευρωπαίοι, οι κάποιας ηλικίας ιταλοί λάτρεις του νησιού αλλά και νεαροί τουρίστες που επισκεπτόμενοι τη Νότια Ιταλία αποφασίζουν να αφιερώσουν μία ημέρα στο Κάπρι. Ο λόγος τής συχνά ολιγόωρης διαμονής είναι προφανής: το Κάπρι είναι ομολογουμένως από τα πιο ακριβά μέρη της Ευρώπης.

Για να αποφύγετε τις αστρονομικές τιμές σε όλο το φάσμα των υπηρεσιών (ξενοδοχεία, εστιατόρια κτλ.) αλλά και τα στίφη των τουριστών, η καλύτερη περίοδος να επισκεφθείτε το Κάπρι είναι οι αρχές του καλοκαιριού ή του φθινοπώρου.

Η πρόσβαση στο νησί είναι εύκολη. Πλοία και καταμαράν αναχωρούν καθημερινώς από το λιμάνι της Νάπολι για το Κάπρι (τηλ. 0039 - 81 - 7612348, 0039 - 81 - 660444, 0039 - 81 - 5515384). Ο έλληνας επισκέπτης που θα φθάσει στο λιμάνι του Κάπρι, στη Marina Grande, πιθανώς να μην εντυπωσιαστεί. Η Marina Grande θυμίζει επίνειο πολλών ελληνικών νησιών, με κτίσματα μέτριας αρχιτεκτονικής και νερά γαλαζοπράσινα μεν αλλά όχι πεντακάθαρα.

Από τη Marina Grande, το τελεφερίκ σάς μεταφέρει στο Κάπρι, στο «χωριό» (το τελεφερίκ εκτελεί τη συγκεκριμένη διαδρομή κάθε 15 λεπτά, από τις 6.30 ως τις 22.00). Οι πιο τολμηροί μπορούν να επιχειρήσουν την ανάβαση με τα πόδια. Ούτως ή άλλως πρέπει να συνηθίσετε στην ιδέα ότι στο Κάπρι θα μετακινείστε αρκετά συχνά με τα πόδια. Στο νησί απαγορεύονται τα ιδιωτικά αυτοκίνητα. Ο Δήμος του Κάπρι διαθέτει μικρά λεωφορεία που εκτελούν συγκεκριμένα δρομολόγια (από τη Marina Grande στον όρμο της Marina Piccola, για παράδειγμα) ενώ υπάρχουν και τα θρυλικά ταξί, καλοσυντηρημένα πολυτελή αυτοκίνητα της δεκαετίας του 1950.

Το κέντρο του Κάπρι είναι η Piazzeta (Πλατεία), η άλλοτε υπαίθρια αγορά του νησιού. Σήμερα τα περισσότερα κτίσματα που βλέπουν στην πλατεία έχουν μετατραπεί σε μπαρ που λειτουργούν σχεδόν σε 24ωρη βάση. Από την πλατεία ξεκινούν οι περισσότεροι δρόμοι του Κάπρι. Δεν είναι απαραίτητο να συμβουλευτείτε χάρτες για την περιήγησή σας στο νησί. Η απουσία τροχοφόρων, σε συνδυασμό με την εκπληκτική και φροντισμένη βλάστηση σάς «ανοίγουν» τους δρόμους του Κάπρι. Τους δρόμους για την εκκλησία της Αγίας Αννας, την έπαυλη Iovis ­ την έπαυλη του Τιβέριου από το άκρο της οποίας ο αυτοκράτορας κατακρήμνιζε τους εχθρούς του ­, την κατοικία του συγγραφέα Κούρτσιο Μαλαπάρτε, εξαιρετικό δείγμα σύγχρονης αρχιτεκτονικής, που η αυλή της με τα 400 σκαλιά καταλήγει στη θάλασσα. Οι σκάλες στο Κάπρι είναι ονομαστές, με προεξάρχουσα τη Scala Fenicia, που αποτελούσε άλλοτε τη μοναδική οδό επικοινωνίας του Κάπρι με το Ανακάπρι, τον δεύτερο οικισμό του νησιού.

Για τη διαμονή σας στο Κάπρι μπορείτε να επιλέξετε ανάμεσα σε πολυτελή ξενοδοχεία όπως το εξαιρετικό Grand Hotel Quisiana (Via Camerelle 2, τηλ. 0039 - 81 - 8370788), το Α Pazziella (Via Padre R. Giuliani, τηλ. 0039 - 81 - 8370044), το La Pineta (Via Tragara 6, τηλ. 0039 - 81 - 8370644). Δεδομένου ότι την περίοδο υψηλής τουριστικής κίνησης τα ξενοδοχεία στο Κάπρι είναι γεμάτα, είναι προτιμότερο να εξασφαλίσετε τη διαμονή σας μήνες πριν (πετυχαίνοντας ασφαλώς και καλύτερες τιμές) αν επιμένετε να επισκεφθείτε το νησί τη συγκεκριμένη περίοδο.

Το Κάπρι δεν είναι νησί που φημίζεται για τις παραλίες του. Οι πιο ονομαστές είναι οι Marina Piccola, Grotta Fra Felice, Bagno di Tiberio. Βρίσκονται συνήθως σε μικρούς βραχώδεις όρμους και είναι περιορισμένης έκτασης.

ΑΠΟΚΤΗΣΤΕ ΕΝΑ ΧΟΜΠΥ

Τα χόμπι κάνουν καλό στην ψυχολογία.

Έρευνες έδειξαν ότι όταν μας απορροφάει χρόνο κάτι το οποίο αγαπάμε, μειώνεται το στρες στον οργανισμό μας, βελτιώνεται η μνήμη, φτιάχνει η διάθεσή μας, και δυναμώνει το ανοσοποιητικό μας σύστημα. Δεν έχει σημασία τι χόμπι θα επιλέξετε, εφόσον σας αποσπά από την καθημερινότητα και είναι διασκεδαστικό. Το όφελός του έγκειται, στο ότι κάνετε κάτι έτσι απλά, επειδή σας αρέσει όχι επειδή εξυπηρετεί κάποιο σκοπό ή επειδή θα έχετε κάποιο οικονομικό όφελος.

Τι μπορείτε λοιπόν να κάνετε;

Κάντε γυμναστική: Πηγαίνετε για τρέξιμο, κάντε γιόγκα, γραφτείτε σε ένα κολυμβητήριο και σηκώστε το σώμα σας από τον καναπέ, δίνοντας υπόσχεση ότι θα τηρείτε ευλαβικά το πρόγραμμα, κάποιες συγκεκριμένες ημέρες την εβδομάδας.
Μαγειρέψτε: Γλυκά, αλμυρά ότι σας φτιάχνει κέφι. Μην φοβάστε την κουζίνα. Πειραματιστείτε με τις γεύσεις, δεν υπάρχει καλύτερο αγχολυτικό από το να γεμίζεις ντομάτες ή να πλάθεις κουλουράκια με ζύμη που θα φτιάξεις εσύ η ίδια.
Ασχοληθείτε με την κηπουρική: Φυτέψτε μυρωδικά, λουλούδια, δέντρα, και περιποιηθείτε τα περιμένοντας να σας αποδώσουν καρπούς και άνθη.

Μαζέψτε κοχύλια ή πέτρες θαλάσσης: Τώρα που είναι καλοκαίρι πάρτε τα παιδιά σας και ψάξτε για κοχύλια και όμορφες πέτρες στην παραλία. Βάλτε τα κοχύλια σε μεγάλα ωραία βάζα, κολλήστε τα πάνω σε ξύλινα καδράκια, ζωγραφίστε τις πέτρες.

Ασχοληθείτε με τη φωτογραφία: πάρτε μπογιές και ζωγραφίστε (δεν χρειάζεται να είστε ζωγράφος), φτιάξτε παζλ, διαβάστε, χρησιμοποιήστε τα χέρια σας φτιάχνοντας διάφορες κατασκευές με τα παιδιά σας, μάθετε πλέξιμο (επίσης αγχολυτικό).

Mάθετε μια ξένη γλώσσα: γιατί τα γαλλικά τα αφήσατε πριν από πολλά χρόνια και τώρα το έχετε μετανιώσει.
Κάθε χρόνο, όταν πλησιάζει ο Σεπτέμβριος όσο και αν έχουμε μεγαλώσει βιώνουμε μέσα μας, μια καινούργια «σχολική χρονιά». Κάτι καινούργιο ξεκινά, ξεκινήστε λοιπόν και εσείς μια ευχάριστη ασχολία!

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ!

Βιβλίο: "Νίτσε: 99 μαθήματα καθημερινής φιλοσοφίας"

Από την καθημερινή ζωή μέχρι τον κόσμο των επιχειρήσεων, η φιλοσοφία του Νίτσε μπορεί να αποδειχθεί εξαιρετικά αποτελεσματικός σύμβουλος σε κάθε δύσκολη στιγμή.

Στα 99 κεφάλαια του βιβλίου αυτού ο Άλλαν Πέρσυ συγκεντρώνει τις πιο καίριες σκέψεις του μεγάλου φιλοσόφου, δείχνοντας πώς μπορούμε να τις αξιοποιήσουμε σε κάθε στιγμή της ζωής.

Μας βοηθάει να παίρνουμε αποφάσεις, να ανακτούμε το θάρρος μας, να ξαναβρίσκουμε τη σωστή πορεία μας, να σταθμίζουμε τη σημασία των όσων μας συμβαίνουν στη διάρκεια της μέρας.

Συγγραφέας: ΠΕΡΣΥ ΑΛΛΑΝ
Μετάφραση: ΔΗΜΗΤΡΟΥΚΑ ΑΓΑΘΗ
Εκδόσεις: ΠΑΤΑΚΗΣ
Έτος Έκδοσης: 2011
ISBN: 978-960-16-3821-8
Αριθμός σελίδων: 228

ΟΙ ΠΑΛΙΟΙ ΜΑΣ ΦΙΛΟΙ ( ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΦΥΓΑΝ )

ΕΝΑ ΑΡΘΡΟ ΤΗΣ ΛΕΝΑΣ ΔΙΒΑΝΗ ΚΑΘΗΓΗΤΡΙΑΣ ΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΑΘΗΝΩΝ ΚΑΙ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ.ΜΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΡΙΧΝΕΙ ΜΙΑ ΝΟΣΤΑΛΓΙΚΗ ΜΑΤΙΑ ΣΤΙΣ ΦΙΛΙΕΣ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΚΩΝ ΜΑΣ ΧΡΟΝΩΝ ΠΟΥ <<ΣΚΟΥΡΙΑΖΟΥΝ>> ΣΑΝ ΤΑ ΓΡΑΝΑΖΙΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ......

Περιμένεις τη δεύτερη προβολή στο Δαναό και ξαφνικά την βλέπεις.Έχουν περάσει χρόνια από τότε που την είδες για τελευταία φορά.Κάποτε δεν περνούσε ούτε μέρα που να μην ακούσεις την φωνή της.<<Μα έρωτα έχετε>>,μουρμούριζε η μαμά σου, <<τι στο καλό λέτε τόσες ώρες?>>

Φορούσε ταγιέρ λινό λιλά.Λιλά? Το σιχαινόσουν το λιλά,Μαράκι, <<ω, τι ευαίσθητος παλ ύπαρξις>>, χλεύαζες όσες κυκλοφορούσαν με πάστέλ αποχρώσεις.Και τα ταγιέρ τα σιχαινόσουν ,εδώ που τα λέμε, αλλά εντάξει , το ρούχο αυτό είναι το διαβατήριο στην ενήλικη ζωή μας.Με κοτλέ παντελόνια και σνίκερς πως να πείσεις τον προιστάμενο σου ότι αξίζεις τα λεφτά του?

Πάει να σε φιλήσει, αλλά κόβει την κίνηση μαχαίρι.Ποιό φιλί είναι τόσο δυνατό για να χτίσει μια γέφυρα πάνω από δέκα χρονια γκρεμούς?Όχι το δικό της.Ούτε το δικό σου.Όχι πια, δηλαδή.Τα αλλοτινά φιλιά σας ήταν σταχανοβίτες οικοδόμοι και έχτιζαν συνενοχή και γαλήνη και εγώ είμαι εδώ, μη φοβάσαι τίποτα.

Απλώνεις το χέρι.Πάει ν ΄απλώσει κι αυτή το δικό της , αλλά κάνεις την έκπληξη. Την ακουμπάς στον ώμο.Όχι και χειραψία, Μαράκι, θυμήσου τα λόγια μου δεν θα φτάσουμε ποτέ εκεί.Το χέρι σου μένει έκθετο πάνω στο λιλά ώμο- ευτυχώς χωρίς βάτες, μόνο το λεπτό λινό μεσολαβεί από τότε μέχρι τώρα.Αν της έσκιζες το καλοραμμένο μανίκι, θα έβλεπες στην θέση της την ουλή.Κάτι σου λέει , μα δεν την ακούς.Είσαι πίσω στην παιδική χαρά της γειτονιάς σας, το χέρι της αιμοραγεί σκονισμένο, την κούναγες πολύ και την γκρεμοτσάκισες.Τώρα πως θα γυρίσετε σπίτι?Δεν πρόκειται να σας ξαναφήσουν να αλητεύεται μόνες σας στο πάρκο.Την αφήνεις εκεί να κλαψουρίζει για την γκαντεμιά της και αρχίζεις να χτυπάς πόρτες στην γειτονιά.Λίγο ιώδιο έχετε?Ένα χανζαπλάστ?Τελικά ψαρεύεις και μια μανούλα, που ανέλαβε να περιποιηθεί την πληγή.Αυτή φώναζε γιατί το ιώδιο έτσουζε κι εσύ χαμογελούσες όλη την ώρα περήφανη.Πάλι καθάρισες στα δύσκολα.Έτσι θα γίνεται πάντα ,της έλεγες με το ενθαρρυντικό σου βλέμμα, θα είμαι το βάμμα ιωδίου σου , ποτέ δεν θα αφήσω την ζωή να σε μολύνει.

Την άφησες όμως.Κι αυτή σε άφησε να την αφήσεις.Λίγο εσύ και λίγο αυτή ,έτσι δεν χτίζεται πάντα η απόσταση?Στην αρχή έχεις το πλήρες ιστορικό της ασθενούς, ξέρεις όλα τα αδύνατα σημεία, τα μικρόβια που πάνε να εισβάλλουν τα τσακίζεις στην είσοδο.Ύστερα αρχίζουν να εμφανίζονται κάτι μικροοργανισμοί αγνώστων λοιπών στοιχείων που θέλουν να προσβάλουν τον ευαίσθητο οργανισμό της σχέσης σας.Έχασες αυτή τη φορά.Και θα συνεχίσεις να χάνεις στα χρόνια που έρχονται.Η άρρωστη είσαι τώρα εσύ,αλλά δεν ξέρεις σε ποιόν να κλαφτείς.Γι΄αυτό κάνεις ότι δεν τρέχει τίποτα και ότι χαίρεις άκρας υγείας.

Αυτό ακριβώς κάνεις και αυτή τη στιγμή.Καλά δόξα το Θεώ,απαντάς , ότι κι άν σε ρώτησε εκείνη.Η δουλειά καλά,ο Θανάσης καλά,πώς περνάς, καλά.Όλα καλά.Που είσαι , μάνα,να μας δείς , να ευχαριστηθεί επιτέλους η ψυχή σου.Τίποτα δεν έχουμε να πούμε, κατάλαβες τώρα?Όσο πιο πολλές ώρες περνάς μας κάποιον, όσο πιο πολλά μοιράζεσαι ,τόσο οι ώρες δεν σου φτάνουν για να του λές και τις τραβάς σαν τσίχλα.Η ζωή σου γεμίζει αποχρώσεις προς διαλεύκανση και σκοτεινές πτυχές προς ανάλυση.Δέν είναι μαγικό κόλπο μαμά είναι η ζωή.Πολλά της δίνεις,πολλά σου δίνει.Λίγα της δίνεις, το απόλυτο τίποτα σου επιστρέφει για να μάθεις να είσαι τσιγκούνης με τις ζωές των άλλων.Κι αυτό το τίποτα πονάει χίλιες φορές χειρότερα κι από πληγή στον ώμο κι από γρατσουνισμένο αστράγαλο.Κι ούτε που κρύβεται με χανζαπλάστ και τέτοια φτηνά κόλπα.

Πότε κουρεύτηκες?>>τη ρωτάς τελικά.Τι βλακεία ,Παναγίτσα μου, τι βλακεία...Θα καταλάβει άραγε τη μετάφραση ή είναι πολύ αργά?Πότε κουρεύτηκες πάει να πεί τι σε στεναχώρησε και τιμώρησες τα υπέροχα μαλλιά σου?Άρχισες να αλλάζεις μαλλιά αντί να αλλάζεις ζωή? Γιατί δεν με πήρες μαζί να μιλάμε στο κομμωτήριο κρυπτογραφικά ,για να μην καταλαβαίνει ο Ζόρζ?

<<Ου ,τέσσερα χρόνια λέει αυτή και αμήχανη και χαιδευει για ένα λεπτό τα μαλλιά της.Χαμογελάει.Ειρωνικά ή είναι ιδέα σου.Τρομάζεις.Δεν κατάλαβε, θα σε περάσει για χαζή που τη βλέπεις μετά από αιώνες και το μόνο που βρήκες να ρωτήσεις είναι πότε κουρεύτηκες.Θα νομίζει ότι μεταλλάχτηκες σε ένα απ΄αυτά τα lifestyle ρομποτοειδή που κυκλοφορούν αναμεσά μας.<<Σε κανέναν δέν αρέσουν>>, λέει τελικά με κάτι που μοιάζει με παράλογη περηφάνια και ένα βλέμμα παλιό όλο δικό σου.Η καρδιά σου χτυπάει γρηγορότερα.Θυμάσαι το φουστάνι που δεν άρεσε σε κανέναν κι αυτή το φορούσε συνέχεια πεισματάρικα γιατί καθόλου δεν ήθελε να είναι ό,τι ήθελαν οι άλλοι.Καλώς όρισες, εδώ ήσουν και δεν σε έβλεπα η στραβή, καλώς όρισες.Τα μάτια μου φταίνε και η πίστη μου η αδύνατη ,όχι εσύ.

Τα φώτα σβήνουν κι ο κόσμος τρέχει να καθήσει.Το έργο αρχίζει.

<<Λοιπόν ,χάρηκα πολύ....>>ψελλίζει και σου πιάνει αυτή τώρα τον ώμο.Δεν απαντάς.Την κοιτάς μόνο.Κι αυτό που θα ήθελες να της πεις αντί για γειά σου είναι μια φράση απο ένα διήγημα που διάβασες πέρσι.Σκουριάζει η αγάπη? ρωτούσε ένα παιδί.Σκουριάζει, ναι.Κι αυτό που μένει από το σίδερο είναι τόσο λίγο, που δεν φτάνει και τόσο πολύ ,που πονάει.

Sniff 'N' Tears - Driver's Seat

Roxette - Listen to your heart